Atos RTV

3 september 2014
0 reactie(s)

Het is een voorrecht om te geloven en bij de kerk te horen. Geloof opent de ogen voor wat we zelf niet bedenken en zelf niet maken. Ook vandaag gaan wereldwijd velen de weg van het geloof en beleven mannen en vrouwen, ouderen en jongeren de vreugde van het evangelie. Ook vandaag leeft de kerk.
Het christelijk geloof werkt als inspirerende kracht. Dit voorjaar in Strijensas zelf het bewijs gezien.

Veel mensen in onze samenleving voelen zich onzeker. Zij ervaren die onzekerheid rond hun baan, hun pensioen, hun eigen toekomst en die van hun kinderen. Soms leidt die onzekerheid ook tot het nodige wantrouwen jegens de ‘elite’, migranten, moslims, Europa of ontwikkelingssamenwerking. Ook gelovigen hebben die ervaring van onzekerheid. Iedereen ervaart dit. Wij komen op allerlei plaatsen en manieren in aanraking met populisme, antisemitisme en onophoudelijke beledigingen.

Denk aan extremistische moslimgroeperingen, ISIS, racisme of de discussie over Zwarte Piet. En dat is heel gevaarlijk. Nu is het al zo dat mensen zich echt uitgesloten voelen. Denk aan de beledigingen over zangeres Anouk of de walgelijke en discriminerende mail aan Jeffrey Koorndijk. Er ontstaat een kloof en dat kan voor zoveel pijn, woede en agressie zorgen. Voor een gezonde samenleving moet iedereen gelijkwaardig zijn. Misschien kent u ook het verhaal van de Rijkaard en de arme Lazarus.

Ik denk terug aan de dag van nationale rouw op 23 juli. Daags na deze dag van bezinning was er een oproep tot massamoord van Jodens tijdens een pro-Gaza demonstratie in Den Haag. Antisemitisme doodzwijgen, relativeren of ervan wegkijken is jezelf hieraan medeschuldig maken. Wie over de arme
Lazarus heenstapt doe het leven veels te kort. Wij verplaatsen onszelf pas in de ander als het te laat is.
Ik wil het nu hebben over de kerk als samenleving. De kerk, de geloofsgemeenschap, dat zijn mensen. Die mensen doen altijd al iets in en voor de samenleving. Eigenlijk heb ik het nooit zo opgehad met onverschillige mensen. Ik vind het juist mooi als mensen zich ergens druk om maken. Dat ze boos kunnen worden om misstanden, verdrietig over onrecht en verontwaardigd om kortzichtigheid. Het betekent dat mensen een hart hebben, en daarnaast het verstand om af en toe naar dat hart te luisteren.
De kerkgangers of de christenen zijn niet alleen zichtbaar in maatschappelijke acties als diaconaat, voedselbanken, vluchtelingenwerk of de politiek maar ook in het alledaagse leven. Want de samen-leving, dat zijn wij allemaal. De samenleving is waar we de hele dag mee en in verkeren: op het werk, via de krant, op straat, in de trein en achter het scherm van je TV, computer, tablet of nieuwse Iphone. Daarmee hebben wij invloed op anderen en hebben anderen invloed op ons. Zo dringt de samenleving zich overal aan ons op. Dat roept soms ergernis, onzekerheid, verwachtingen, vragen, dilemma’s en verlangens op. Maar laten we nu de dialoog aangaan. Met respect, zonder elkaar te beledigen.
We zijn elke dag bezig met het zoeken naar de essentie: waar ben ik mee bezig, waar gaat het om in het leven? Ben ik bezig met nog mooiere en grotere dingen te kopen of ben ik er voor de ander?

Geloofsgemeenschappen kunnen plekken zijn waar mensen hun concrete ervaringen van alledag kunnen delen en verhelderen, zo op verhaal kunnen komen en dan gesterkt de wereld weer in gaan. Door te luisteren, krijgt de kerk iets te zeggen. In de politiek, de samenleving of ons dagelijks leven.

Ik denk terug aan The Lau. Die zong ‘iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen. In het donker kan ik jou niet zien, maar deze is aan jou’. Een samenleving op basis van gelijkwaardigheid
is mogelijk, maar dan moeten we extremisme veroordelen en met respect met elkaar samenleven.

- Marco de Fonkert

Regionieuws vorige week

Ouder dan vorige week